Ἀ­ριθμ. Πρωτ. 608                                  Νέ­α Σμύρ­νη, 27 Δεκ­εμ­βρί­ου 2021

  

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  225

 

Πρός

τόν Ἱ­ε­ρό Κλῆ­ρο

καί τούς εὐ­σε­βεῖς Χρι­στια­νούς

τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας

 

Προ­σφι­λέ­στα­τοι ἀ­δελ­φοί συμ­πρε­βύ­τε­ροι

καί ἀ­γα­πη­τοί μου Χρι­στια­νοί,

Ἡ ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ καί Πα­τέ­ρα μας μᾶς ἀ­ξι­ώ­νει ἐ­δῶ καί λί­γες ὧ­ρες νά εἰ­σέλ­θου­με σ᾽ ἕ­να και­νούρ­γιο χρό­νο, τό 2022. Τόν ὑ­πο­δε­χό­μα­στε μέ χρη­στές ἐλ­πί­δες καί τόν στε­φα­νώ­νου­με ὅ­λοι οἱ ἄν­θρω­ποι ὅ­που γῆς μέ χί­λι­ες δυ­ό εὐ­χές.

Ὁ­λό­θερ­μες οἱ εὐ­χές σέ ὅλους σας καί τοῦ τα­πει­νοῦ ἐ­πι­σκό­που σας. Ὁ Κύ­ριός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός νά εὐ­λο­γή­σει τό νέ­ον ἔ­τος πού ἡ φι­λαν­θρω­πί­α Του μᾶς χα­ρί­ζει. Νά ἔ­χε­τε ὑ­γεί­α καί πολ­λή προ­κο­πή στή ζω­ή σας καί στίς οἰ­κο­γέ­νει­ές σας. Προ­κο­πή πρω­τί­στως πνευ­μα­τι­κή. Ὡς χρι­στια­νοί νά ἀ­γα­πή­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν Θε­ό καί νά ζοῦ­με κα­τά τό Εὐ­αγ­γέ­λιό Του μέ με­γα­λύ­τε­ρη συ­νέ­πεια καί εὐ­θύ­νη. Προ­κο­πή ἀ­κό­μα καί στά εἰ­ρη­νι­κά μας ἔρ­γα. Ὁ τό­πος μας θά πρέ­πει νά προ­ο­δεύ­ει. Καί στήν πρό­ο­δο τῆς πα­τρί­δας μας ὀ­φεί­λου­με ὅ­λοι νά συμ­βά­λου­με μέ ὅ­λες μας τίς δυ­νά­μεις.

Πολ­λές φο­ρές, ἐ­πι­κοι­νω­νών­τας μα­ζί σας τήν τε­λευ­ταί­α δι­ε­τία, ἀ­να­φερ­θή­κα­με στή με­γά­λη δο­κι­μα­σί­α πού περ­νᾶ­με. Ἐν­νο­οῦ­με τήν παν­δη­μί­α τοῦ φο­νι­κοῦ ἰ­οῦ c­o­v­id 19. Τήν ὥ­ρα αὐ­τή, στό κα­τώ­φλι τοῦ και­νούρ­γιου χρό­νου, γιά μιά ἀ­κό­μη φο­ρά, πα­ρα­κα­λοῦ­με τόν φι­λάν­θρω­πο Κύ­ριο νά μᾶς ἀ­παλ­λά­ξει ἀ­πό τό φο­βε­ρό αὐ­τό κα­κό πού συ­νε­χί­ζει νά πλήτ­τει ὁ­λό­κλη­ρη τήν ἀν­θρω­πό­τη­τα καί φυ­σι­κά καί τήν πα­τρί­δα μας.       

Τό ἔ­τος 2022, στό ὁ­ποῖ­ο εἰ­σήλ­θα­με σή­με­ρα, συμ­πλη­ρώ­νον­ται ἑ­κα­τό χρό­νια ἀ­πό τή Μι­κρα­σι­α­τι­κή κα­τα­στρο­φή. Με­τά ἀ­πό τήν εὐ­φρό­συ­νη ἐ­πέ­τει­ο τῶν δι­α­κο­σί­ων χρό­νων ἀ­πό τήν ἑλ­λη­νι­κή ἐ­πα­νά­στα­ση, ἡ ἑ­κα­τον­ταε­­τί­α ἀ­πό τίς τρα­γι­κές ἡ­μέ­ρες τῆς κα­τα­στρο­φῆς στή Μι­κρα­σί­α καί τοῦ ξε­ρι­ζω­μοῦ τῶν Μι­κρα­σια­τῶν ἀ­δελ­φῶν μας ἀ­πό τίς πα­τρο­γο­νι­κές τους ἑ­στί­ες, γιά τόν Ἑλ­λη­νι­σμό εἶ­ναι μιά ἐ­πέ­τει­ος πό­νου καί θλί­ψης. Ἰ­δι­αι­τέ­ρως ὅ­μως γιά ὅ­λους ἐ­μᾶς πού ἕλ­κου­με τήν κα­τα­γω­γή μας ἀ­πό τά εὐ­λο­γη­μέ­να χώ­μα­τα τῆς Μι­κρᾶς Ἀ­σί­ας καί κα­τοι­κοῦ­με σέ πό­λεις καί χω­ριά τῆς πα­τρί­δας μας πού συν­δέ­ον­ται μέ ἀκατάλυτους  δε­σμούς μέ τίς ἀ­λη­σμό­νη­τες πα­τρί­δες τῆς Μι­κρα­σι­α­τι­κῆς γῆς.

Μιά τέ­τοι­α πό­λη εἶ­ναι καί ἡ δι­κή μας, ἡ Νέ­α Σμύρ­νη. Κα­τοι­κή­θη­κε, συγ­κρο­τή­θη­κε καί ἀ­να­πτύ­χθη­κε ἀ­πό πρό­σφυ­γες πού ἦρ­θαν ἀ­πό τήν ἀ­λη­σμό­νη­τη καί πο­λύ­κλαυ­στη Σμύρ­νη καί τή γῆ τῆς Ἰ­ω­νί­ας εὐ­ρύ­τε­ρα. Τήν ὀ­νό­μα­σαν Νέ­α Σμύρ­νη για­τί θέ­λη­σαν νά ἀ­πο­τε­λεῖ προ­έ­κτα­ση καί συ­νέ­χεια τῆς πα­λαι­ᾶς μι­κρα­σι­α­τι­κῆς Σμύρ­νης, τῆς ἀ­γα­πη­μέ­νης τους πα­τρί­δας, πού τό μί­σος καί ὁ φα­να­τι­σμός τῶν Νε­ο­τούρ­κων πυρ­πό­λη­σε καί κα­τέ­στρε­ψε καί πού οἱ ἴ­διοι —ὅ­σοι ἐ­πέ­ζη­σαν— ὑ­πο­χρε­ώ­θη­καν ὑ­πό τρα­γι­κές συν­θῆ­κες νά τήν ἐγ­κα­τα­λεί­ψουν καί νά ἔρ­θουν στήν ἐ­λεύ­θε­ρη Ἑλ­λά­δα.

Ἐγ­κα­τα­στά­θη­καν στήν πε­ρι­ο­χή πού κα­τα­λαμ­βά­νει ἡ πό­λη μας σή­με­ρα. Καί μέ τή δη­μι­ουρ­γι­κή τους πνο­ή, τήν ἐρ­γα­τι­κό­τη­τα καί τούς κό­πους τους δη­μι­ούρ­γη­σαν σι­γά-σι­γά μιά και­νούρ­για πό­λη. Μιά πό­λη πού ὄ­χι μό­νο τό ὄ­νο­μά της ἀλ­λά τά πάν­τα φρόν­τι­σαν νά τούς θυ­μί­ζει τήν πα­λαι­ά πα­τρί­δα τους, τήν πα­νέ­μορ­φη καί ξα­κου­στή Σμύρ­νη. Οἱ ἐκ­κλη­σί­ες, τά σχο­λεῖα, τά δι­ά­φο­ρα σω­μα­τεῖ­α, οἱ πλα­τεῖ­ες, οἱ δρό­μοι, ὅ­λα ἔ­χουν τήν ἀ­να­φο­ρά τους στήν ἀρ­χι­κή τους πα­τρί­δα.

Ἐ­πί­κεν­τρο καί ἱ­ε­ρό σύμ­βο­λο τῆς πό­λης ὁ να­ός τῆς ἁ­γί­ας Φω­τει­νῆς, ὄ­χι μό­νο γιά νά τούς θυ­μί­ζει τόν φη­μι­σμέ­νο Μη­τρο­πο­λι­τι­κό Να­ό τους μέ τό μο­να­δι­κό καί πε­ρί­λαμ­προ καμ­πα­να­ριό του πού ἡ τουρ­κι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα ἀ­φά­νι­σε, ἀλ­λά καί γιά νά ἀ­πο­τε­λεῖ τό πνευ­μα­τι­κό κα­τα­φύ­γιό τους. Ἐ­κεῖ νά λα­τρεύ­ουν τόν ἀ­λη­θι­νό Θε­ό καί νά ἐ­πι­κα­λοῦν­ται τίς πρε­σβεῖ­ες τῆς προ­στά­τι­δός τους ἁ­γί­ας Φω­τει­νῆς.                   

Ἡ Ἱ­ε­ρά Μη­τρό­πο­λή μας μέ συ­νο­χή ψυ­χῆς καί πο­λύ πό­νο προ­σεγ­γί­ζει τήν ἑ­κα­το­στή ἐ­πέ­τει­ο ἀ­πό τήν τρα­γι­κή κα­τα­στρο­φή τῆς Σμύρ­νης καί τόν ὀ­δυ­νη­ρό ξε­ρι­ζω­μό τῶν πα­τέ­ρων μας. Κα­θώς τά χρό­νια περ­νοῦν, οἱ πρό­σφυ­γες πα­τέ­ρες μας ἔ­φυ­γαν ἀ­πό τήν πα­ρού­σα ζω­ή, οἱ μνῆ­μες ξε­θω­ριά­ζουν καί οἱ πνευ­μα­τι­κές ρί­ζες τῆς πό­λε­ώς μας λη­σμο­νι­οῦν­ται ἀ­πό τούς νε­ω­τέ­ρους ἤ ἀ­γνο­οῦν­ται ἀ­πό ὅ­σους στή συ­νέ­χεια ἐ­πέ­λε­ξαν νά ἐγ­κα­τα­στα­θοῦν στήν πό­λη μας, ἡ ἑ­κα­το­στή αὐ­τή ἐ­πέ­τει­ος κα­λεῖ ὅ­λους μας, μι­κρούς καί με­γά­λους —προ­πάν­των τά παι­διά μας— νά με­λε­τή­σου­με καί νά γνω­ρί­σου­με τά ὅ­σα τό­τε τρα­γι­κά συ­νέ­βη­σαν. Μιά πα­νέ­μορ­φη καί ξα­κου­στή πό­λη νά πα­ρα­δί­δε­ται στίς φλό­γες. Ἐκ­κλη­σί­ες, σπί­τια, κα­τα­στή­μα­τα νά λε­η­λα­τοῦν­ται. Οἱ χρι­στια­νοί κά­τοι­κοι τῆς πό­λης καί τῶν προ­α­στί­ων της μέ τόν φό­βο καί τήν ἀ­γω­νί­α νά τρέχουν γιά νά σω­θοῦν. Ἡ προ­κυ­μαί­α —τό ξα­κου­στό Κιέ— γε­μά­τη κό­σμο «πα­τεῖς με πα­τῶ σε» νά προ­σπα­θοῦν ἐ­να­γώ­νια νά σκαρφαλώσουν στίς βάρ­κες καί τά πλοῖ­α τῆς προ­σφυ­γιᾶς. Πτώ­μα­τα νά ἐ­πι­πλέ­ουν στή θά­λασ­σα καί τά αἵ­μα­τά τους νά βά­φουν κόκ­κι­να τά νε­ρά τοῦ λι­μα­νιοῦ.

Πα­ράλ­λη­λα ἡ ἐ­πέ­τει­ος ἐ­πι­βάλ­λει:

  • Νά γνω­ρί­σου­με τόν πο­λι­τι­σμό καί τίς πα­ρα­δό­σεις τοῦ Μι­κρα­σι­α­τι­κοῦ ἑλ­λη­νι­σμοῦ.
  • Νά μά­θου­με πῶς ἔ­φτα­σαν, πῶς ἐγ­κα­τα­στά­θη­καν, πό­σο ἀ­γω­νί­στη­καν, πό­σο πό­νε­σαν οἱ πρό­σφυ­γες πα­τέ­ρες μας ἐρ­χό­με­νοι ὑ­πό τρα­γι­κές συν­θῆ­κες στήν ἐ­λεύ­θε­ρη Ἑλ­λά­δα.
  • Νά κα­τα­νο­ή­σου­με ὅ­τι χω­ρίς τούς Μι­κρα­σιά­τες ἀ­δελ­φούς μας, τήν εὐ­φυ­ΐ­α, τήν ἐρ­γα­τι­κό­τη­τα, τό προ­ο­δευ­τι­κό τους πνεῦ­μα, ἡ Ἑλ­λά­δα δέν θά ἦ­ταν αὐ­τή πού εἶ­ναι σή­με­ρα.
  • Νά πλη­ρο­φο­ρη­θοῦ­με τόν πλοῦ­το τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς πα­ρα­δό­σε­ως καί ζω­ῆς πού με­τέ­φε­ραν στόν ἑλ­λα­δι­κό χῶ­ρο οἱ Μι­κρα­σιά­τες ἀ­δελ­φοί μας μα­ζί μέ τά σε­βά­σμα­τα τῆς πί­στε­ώς μας, ἱ­ε­ρές εἰ­κό­νες καί ἅ­για λεί­ψα­να.

Ἀ­κό­μη χρει­ά­ζε­ται νά ἐ­πι­ση­μά­νου­με τά λά­θη, τίς πα­ρα­λεί­ψεις καί τίς ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τες πού δι­α­πρά­χθη­καν ἀ­πό ἰ­θύ­νον­τες καί τόν ἁ­πλό λα­ό. Ἡ ἀν­τι­κει­με­νι­κή με­λέ­τη τῆς ἱ­στο­ρί­ας εἶ­ναι πρά­ξη δι­και­ο­σύ­νης καί ταυ­τό­χρο­να ὁ­δη­γός τῶν λα­ῶν γιά νά μήν ἐ­πα­να­λά­βουν τά ἴ­δια λά­θη καί στό μέλ­λον.

Ἡ ἐ­πέ­τει­ος, τέ­λος, τῶν ἑ­κα­τό χρό­νων ἀ­πό τή Μι­κρα­σι­α­τι­κή Κα­τα­στρο­φή ὑ­πα­γο­ρεύ­ει νά θυ­μό­μα­στε πάν­το­τε καί νά προ­σευ­χό­μα­στε θερ­μά γιά τήν ἀ­νά­παυ­ση ὅ­λων ἐ­κεί­νων τῶν ἀ­δελ­φῶν μας πού μαρ­τύ­ρη­σαν· πού πέ­θα­ναν ἄ­τα­φοι, ἄ­κλαυ­τοι, χω­ρίς καν­δή­λι καί θυ­μί­α­μα, χω­ρίς νά γνω­ρί­ζου­με πού βρί­σκον­ται τά κό­κκα­λά τους.

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί,

ἔ­χει λε­χθεῖ ὅ­τι με­τά τήν πτώ­ση τῆς Βα­σι­λεύ­ου­σας ἡ Μι­κρα­σι­α­τι­κή Κα­τα­στρο­φή ἀ­πο­τε­λεῖ τήν πιό τρα­γι­κή καί ὀ­δυ­νη­ρή δο­κι­μα­σί­α τοῦ Γέ­νους μας στήν ἱ­στο­ρι­κή του πο­ρεί­α. Ἡ ἐ­πέ­τει­ος τῶν ἑ­κα­τό χρό­νων ἀπ᾽ αὐτήν ἄς λει­τουρ­γή­σει ἀ­φυ­πνι­στι­κά γιά τή­ν ἐ­θνι­κή μας συ­νεί­δη­ση καί ἄς μᾶς ἐμ­πνεύ­σει νά ἐρ­γα­στοῦ­με ἑ­νω­μέ­νοι γιά ἕ­να κα­λύ­τε­ρο ἐ­θνι­κό αὔ­ριο.

Κα­λή χρο­νιά καί εὐ­λο­γη­μέ­νη!

Μέ θερ­μές πα­τρι­κές εὐ­χές

ὁ Ἐ­πί­σκο­πός σας

 

†  Ὁ  Νέας Σμύρνης ΣΥ­ΜΕ­ΩΝ

Κύλιση στην Αρχή